Een beetje vreemd, maar ontzettend lekker. Dat beeld kunnen we van IJslandse muziek vasthouden als het aan Hjaltalín ligt. Dat bescheiden orkestje klinkt namelijk als een episch feestje op een leeg weiland, met een bedompte polonaise van vijf man lang. De dromerige voeding van een Sigur Rós met de speelse, maar o zo innemende folk van een Patrick Watson. In het Engels, maar zoals het een goed IJslander betaamt tussen de regels door ook in het eigen romantische taaltje. Een heerlijk alles-komt-goed-gevoel; misschien wel de reden dat de band het goed doet in het eigen financieel gepeste land. Hjaltalin is de relevatie van de relativering.